خاطرات یک بسیجی زمان جنگ

تمــــام تیمــچه ها پُر شد از نقــاب فروش -شعری از علیرضا قزوه

memorial — Sun, 06 Dec 2009 18:12:00 GMT

تمــــام تیمــچه ها پُر شد از نقــاب فروش
زمانه ای ست که حلاج شد طناب فروش

شهیدتر ز شهیدان بی کفـن ، شاعر
غریب تر ز نویسنده ها، کتاب فروش

الا شما که به ییلاق خورد و خواب شدید
همــاره اجـــر شما باد با کـــباب فـــروش

حراج عشق ببین در دکان سمساران
قمــار عقل نگر در سرای قاب فروش

خروس ها همه چون مرغ کُرچ خوابیدند
حکیمــکان زمان اند قرص خواب فروش

نمــانده حجب و حیــایی، همین مان کم بود
همین که فاحشه ی شهر شد حجاب فروش

مــده زمام دل خــود به دست پیـــر هـــوی
مرو به کوی هوس پیشه ی خراب فروش

پی کــدام عقوبت گنــاهکار شدیم
سیاه نامه تر از واعظ ثواب فروش

دریغ ، نغــــمه ی آرامشی به مــا نرســــید
که مطربان همه تلخ اند و اضطراب فروش

من از قبیله ی عباس های تشنه لبم
تو از تبــار همین گزمــــگان آب فروش

بگو بلـــــند شود مــــوج غــــیرت دریـــــــــا
چنان که باز شود مشت هر حباب فروش

زمانه ای ست که گُل پوست می کنند اینجا
خوشــــا به ذوق تمـــاشاگر گـــــلاب فروش

سلام بر همه الا به قلب مغــلوبان
سلام بر همــه الا به انقلاب فروش

شما که خون دل خلق را پیاله شدید
شرور شهر شمایید یا شراب فروش؟

خاطرات جنگ - سال 1365- عملیات کربلای 5(مرحله دوم-بهمن ماه)4

memorial — Thu, 19 Nov 2009 17:15:18 GMT

معمولاً در اين مواقع تانكها در يك صف به موازات صف ما به سمت ما مي آمدند و بسيار غرش تانكها مهيب است. تير بار چي تانك با دوشكا و . . شليك مي كند و تانك هم تيز مستقيم مي زند. صدا و قدرت انفجار بسيار مهيب است.

آرپي جي زنها و خمپاره اندازها(خمپاره 60) در اين مواقع خيلي كاربرد داشتند. بچه ها معتقد بودند اگر يك تانك مورد هدف آر پي جي قرار بگيرد بقيه خدمه تانكها تانك را رها مي كنند و فرار مي كنند. اما مگر مي شد در آن شرايط بلند شد و نشانه گرفت و تانك زد. مجيد محسني در اين موارد خيلي دل و جرات داشت و به آرامي و انگار نه انگار كه دشمن ممكن است ترتيبش را بدهد بلند مي شد و آرپي جي مي زد. آرپي جي به تانكهايي مثل T72 اثر نمي كرد و نمي توانست زره بدنه تانك را سوراخ كند البته آنروز را از آن سمت تانكها دشمن به ما يورش نياوردند. یعنی قبل از تحرک اساسی با شجاعت بچه ه ومخصوصا سعید تاجیک وخمپاره شصت زنهای ادوات دشمن از پیشروی باز ماند و ما هم خيلي اوضاع منطقه مان را نمي دانستيم ولي گويا چند صد متري نيروهاي ما پيش روي داشته اند و دشمن مضمحل شده ولي آتش روي ما سنگين بود. اما من از دوستاني كه مورد هجوم تانكها واقع شده اند زياد شنيده ام و اگر تانكها موفق مي شدند خود را به صف بچه ها برسانند ديگر كار بچه ها تمام بود با تانك دنبال بچه ها مي افتادند و بچه هاي در حال فرار را مثل سوسك زير شني هاي تانك 50 تني له مي كردند.

بعضي از بچه ها دو پايشان زير تانك مي رفت و له مي شد. خدا را شكر ما مورد چنين وحشیگری واقع نشديم. روز ما بشدت از طرف سيمنوف چي ها تهديد مي شديم. سيمينوف سلاحي تك تير انداز است و ده تير مي خورد و دوربين دارد. سيمينوف چي ها تير اندازان خبره اي هستند كه يك گوشه مي نشينند و به شكار انسان مي پردازند. ما هم سيمينوف چي هاي خوب داشتيم مثل خود آقا سعید تاجیک که کارش حرف نداشت اما در این عملیات او مسئول ادوات بود وبه این کارها نمی رسید. به هر حال از طرفين با سيمينوف به سمت ما مي زدند يعني هم از روبرو در معرض تير بوديم و هم از سمت راست خودمان نمي دانستيم از كجا مي زنند ولي ويز ويز تير سيمينوف كه به كنار مان مي خورد را حس مي كرديم. يك تير به سرو سينه ترتيب ما را مي داد. سيمينوف چي با دوربين سلاح قشنگ پيشاني و سرو سينه را نشانه مي گرفتند و مي زدند.

سعید تاجیک و نوشتن کتاب جنگ دوست داشتنی

memorial — Wed, 11 Nov 2009 20:58:59 GMT

سلام چند روز پیش سعید تاجیک رو پیدا کردم. حالا چطوری؟ به این صورت که توی یک وبلاگ که اتفاقی برخورد کردم وعکسی ازسعید اونجا بود. براش پیام گذاشتم . اون آقا بعد از چند وقت یعنی مثلا چند ماه که دوباره به وبلاگش سر زده بود جوابم رو داد. البته فقط گفت که سعید مسئول ایثارگران پالایشگاه نفت تهرانه. . توی این فاصله من کتاب" جنگ دوست داشتنی" نوشته آقای تاجیک رو از مقابل دانشگاه تهران خریدم ومشغول خوندن شدم. تازه فهمیدم این سعید تاجیک چه اعجوبه ای بوده ومن کمی او رو می شناختم. واقعا این بشر برا خودش شر ومصیبتی بوده نگو ونپرس.اتفاقا در بخشی از کتاب به خاطرات مشترکمان هم اشاره کرده ونامی هم از من برده.

از طریق 118 تلفن پالایشگاه رو گرفتم وخلاصه اینکه پیداش کردم. نیم ساعتی هم تلفنی حرف زدیم. من با نشونیهایی که از همکاری مشترکمون دادم سریع منو شناخت وکلی خوشحال شد. بهش پیشنهاد دادم. تمامی کسانی رو که تو کتابش نامی از اونها برده جمع کنیم و یک یادواره برای شهدای عزیز که نامشون توی کتاب هست بگذاریم . تجدید خاطره ای هم میشه بعد از 23 سال که از آن روزها وجنگ میگذره. اما استقبال نکرد با توجه به دلایلی که برای خودش داشت.

قرار شد بعدا همدیگر رو ببینیم ومفصل صحبت کنیم. به هر حال من خواندن کتاب" جنگ دوست داشتنی " رو به کسانی که دوست دارند بی شیله پیله وبرهنه خاطرات جنگ رو بخونند وبا شخصیتهای جبهه آشنا بشوند توصیه می کنم. کسانیکه قدیس نبودند. از همین مردم واز نقاط فقیر نشین شهر برخواسته بودند ومثل همه ماها زندگی می کردند. اما روحشان آنقدر بلند شد که با آسمان درگیر شد. روح همشون شاد باد

خاطرات جنگ - سال 1365- عملیات کربلای 5(مرحله دوم-بهمن ماه)3

memorial — Wed, 11 Nov 2009 18:47:18 GMT

كار ما اين شده بود يكسره مسير دسته مان پشت خاكريز را گز مي كرديم و باز هم بر مي گشتيم به همان جانپناه. آن پيك همانجا كز كرده بود و معلوم بود خيلي خجالت مي كشيد ولي به هر حال جانش را بيشتر دوست داشت كه بيايد آنرا مفت از دست بدهد. در آنروزگار من ته دلم برايش تاسف مي خوردم كه چقدر بدبخت و جبون است اما امروز ديگر چنين فكر نمي كنم. هر خمپاره اي كه نزديك ما منفجر مي شد اين پيك دسته كه ديگر كنترل خود را از دست داده بود فقط فحش خواهر مادر مي داد به صدام. ما هم وجودش را ناديده گرفته بوديم. در همان حال هوا كم كم روشن مي شد. نماز صبح را با تيمم و به يك طرفي كه حدس مي زديم قبله است با پوتين خوانديم . دست و بدنمان هم معلوم نبود پاك باشد به هر حال بعضي از مجروحين را تكاني داده بوديم و . . . هوا كه روشن شد از حجم آتش دشمن خيلي كم نشده بود. بچه ها خوابشان مي آمد. شايد بعضي ها همان حالت چرتي هم زده بودند. هوا كه روشن شد ترسها هم كمتر شد. حالا ديگر اطراف خود را مي ديديم كه چقدربي حفاظ است با سعيد سري به بچه ها زديم. بعضي ها مجروح شده بودند.آنهايي كه مجروح بودند و مي توانستند راه بروند با راهنمايي سعيد به سمت عفب هدايت شدند. آنها كه بدتر بودند بعضي توسط برانكار چي هاي دسته كه به آنها حمل مجروح يا به اصطلاح من در آوردي خودمان(حمله به مجروح) مي گفتيم عقب فرستاده شدند. بعضي ها هم كه شديد مجروح بودند همانجا براي خودشان افتاده بود. تك و توك ماشينهايي مي آمد. بعضي ها را مي انداختند عقب وانت و وانت با سرعت زياد محيط خاكي پر چاله چوله را طي مي كرد و دور مي شد و احتمالاً همه آن مجروحها تا عقب برسند به رحمت خدا رفته بودند. از كمك بي سيم چي خودم ديگر خبري نداشتم. مقداري از جيره همراهان را به عنوان صبحانه خورديم . مقداري خرما و شكلات و پسته و بادام هم داده بودند كه آنها را خورديم. چون زمستان بود خيلي نياز به آب پيدا نكرديم. دستشوئي كردن هم كاملاً سر پائي و بدون آب بود و بعضاً چندش آور. غذا خوردن با آن دستهاي كثيف و خوني و . . . براي من كه خيلي به بهداشت فردي اهميت مي دادم سخت بود ولي عادت كرديم و ديگراحساس بدي نمي كرديم. گاهي اوقات شدت و حجم آتش دشمن كم مي شد. در حقيقت قطع شدن آتش دشمن برايمان ناراحت كننده بود زيرا نشان از شروع پاتك دشمن بود

و عنقريب بود كه نيروهاي تازه نفس دشمن در پناه تانكها و پس از يك آتش ريزي زياد به سمت ما هجوم بياورند و نيروهاي داغان و خسته را له كنند

خاطرات جنگ - سال 1365- عملیات کربلای 5(مرحله دوم-بهمن ماه)

memorial — Tue, 10 Nov 2009 20:00:18 GMT

سعید تاجیک نفر سمت راست البته بعد از 23 سال

سعيد تاجیک به بچه ها دستور داد كه همگي با سر نيزه و بيلچه هاي كوچك و كلاه و هر چيزي كه دارند در دامنه خاكريز براي خود گودالي درست كنند و پناه بگيرند. البته نياز به گفتن هم نداشت . غريزه و ترس از تركش افراد را به اين كار وا مي داشت. خلاصه مقداري كه اينور و آنور مي دويديم در دامنه خاكريز در چاله اي پناه مي گرفتيم و كمي مي نشستيم. سعيد آنقدر با انگيزه و با روحيه بود و جوك مي گفت كه ما بسيار به حال مي آمديم. خودش مي گفت فردا صبح خواهيد ديد چه پدري از دشمن در مي آوريم. سعيد بيشتر دوشكا دوست داشت و آرپي جي هم مي زد. هر سلاح دسته را تا حدي بلد بود. شايد هم خوب بلد بود. در يكي از نقاط همين مسير در بالاي خاكريز داخل يك سنگر گوني ساز قرار گرفتيم. نمي دانم كي درست كرده بودند. فضايش حدود 1 متر مربع بود و اگر داخلش مي نشستيم سرمان محفوظ بود. و تمامي بدنمان حفظ مي شد. مگر اينكه خمپاره صاف مي افتاد داخل همان سنگر يا اينكه احتمالاً يك تير مستقيم تانك از روبرو دقيقاً به همان نقطه مي خورد.من و سعيد و پيكش داخل سنگر نشستيم. اين پيك آقا سعيد يك آدم مزخرف عتيقه اي بود. گويا سپاهي بود. البته تعدادسپاهیهای خوب زیاد بود. این یکی عتیقه ای بود اما و خيلي پر مدعا. حرفهاي گنده گنده مي زد. در عمليات توصيه مي شد كساني كه سپاهي هستند و نبايد لباس فرم سپاه به تن داشته باشند.اوراق هويت سپاهي هم نداشته باشند تا اگر اسير شدند شكنجه شان نكنند. دشمن راجع به سپاهيان خيلي سختگير بود و ما مي شنيديم اگر يك پاسدار اسير شود ديگه با باش در آمده است. البته بسيجي ها را هم اذيت مي كردند نسبت به سربازان و ارتشيان. ولي با سپاهيان برخورد سختي مي شد به عنوان اينكه اينها سر سپرده خميني هستند و مسئوليت ادامه جنگ بااينهاست برخورد سخت تر بود. كسي از پاسداران در عملیات لباس سپاه نمي پوشيد. مثلاً آقا مجيد محسني و يوسف سيفي و فرماندهان دسته و گروهان و گردان. اما اين جوجه سپاهي كه خيلي پرمدعا بود شب عمليات يك پيراهن فرم سپاه پوشيد با آرم روي سينه. هر چه ما و مسئولين گفتيم در بياورد گوش نداد و يك بحث به اصطلاح ارزشي و اعتقادي را پيش كشيد كه عشق من سپاه است من نمي ترسم كه بخواهم لباسم را در آورم. ما هم گفتيم عجب آدم شجاعي است. هنگامي كه در آن سنگر بوديم يا در مسير مي دويديم من آثار ترس را ديدم كه بر وي مستولي مي شد. تقريباً قدرت تصميم گيري و كنترل خود را از دست داده بود و زير لب به عراقيها فحش مي داد. فحش هاي خيلي ركيك به مادر و خواهر و زن و دختر صدام نثار مي كرد. سعيد مي گفت فحش نده دليلي ندارد زبانت با به هتاكي باز كني و اثري هم ندارد. ولي او فحش مي داد. دست خودش نبود کنترلش رو از دست داده بود. يادم هست كه رضا احمدي (كه بعداً در پادگان خاتم بچه ها اسمش را گذاشتند احمديblack چون سياه بود) او هم آمده بود توي همين سنگر – به نظرم نیروی آزاد دسته بود در ادوات. به هر حال آمده بود و دقايقي پيش ما بود.ناگهان در بي سيم به رمز شنيدم كه گروهان روح الله سمت چپمان زمينگير شده و احتمالاً بين ما و آنها فضاي خالي وجود دارد آنها هم تقريباً حالت گمشدگي دارند با آدرسهايي كه داده مي شد چنين فهميديم. به سعيد ماموريت داده شد كه با گروهان روح الله مسئولش غلام خاوري بود دست الحاق بدهد كه هم آنها از حالت سر درگمی خلاص شوند و هم فاصله ما با نيروهاي دو گروه پر شود و فردا صبح قيچي نشويم. سعيد با اطلاعاتي كه از منطقه داشت گفت آنها حدوداً 100 متر با آخرين نفرات ما فاصله دارند . شنيده بوديم آنها حتي يك جانپناه ناقابل هم ندارند و دارند زير آتش دشمن تلف مي شوند به هيچ خاكريزي هم دسترسي ندارند.

سعيد به پيك كه نامش را نمي دانم دستور داد كه اين مسيري را كه مي گويم بگير و صد متر برو جلو به بچه هاي گروهان روح الله مي رسي خودت را به غلام خاوري معرفي كن. دست گروهان آنها را بگير و بياور تا كنار اين خاكريز و با هم الحاق حاصل كنيم. آن برادر پاسدار بظاهر شجاع تا شب قبل، ناگهان به لرزه و رعشه افتاد و گفت برادر تاجيك من زن و بچه دارم . آتش زياد است امكان ندارد من سالم برسم به آنها حتماً كشته مي شوم. سعيد گفت چي شنيدم؟ تو خودت داري براي خودت تكليف تعيين مي كني؟ بتو دستور مي دهم همين الان بروي گفت برادر سعيد بي خيال شو. زد زير گريه كه بچه من هنوز نوزاد است. من نمي خواهم بميرم. سعيد ناگهان يك نهيب وحشتناك زد و سعيد موقعي كه جدي مي شد خيلي آمرانه و قوي صحبت مي كرد شجاعت از وجودش مي باريد. داد زد فلان فلان شده بچه هاي مردم كه مثل تو زن و بچه دارند يا پدر و مادر چشم انتظار دارند وسط جهنم دشمن گير كرده اند و يكي يكي شان دارند مي ريزند زمين. آنوقت تو وايستادي جلو من از زن و بچه خودت مي گويي؟ كي برايت دعوت نامه فرستاده بود كه بيايي جبهه و بشوي پيك من مگر به آنجا رسيده ايم كه شما آدمهاي بزدل را بزور بياورند به جبهه ؟ خجالت نمي كشي كه ادعا مي كني و لباس فرم مي پوشي ميايي عمليات؟ او آرام گريه مي كرد و سرش پائيم بود. من به آرامي به سعيد گفتم من حاضرم بروم. ولي او اجازه نداد و گفت امكان ندارد تازه كمكت هم مجروح شده. حضور تو در كنار خودم مهمتر است. رضا احمدي هم كه بچه شجاعي بود به آرامي لبخند مي زد. خلاصه با نهيب بعدي سعيد تاجيك پيك وي از جانپناه خارج شده و به سمتي كه سعيد نشان داده بود در تاريكي شب و زير سفير گلوله ها ي خمپاره ها گم شد. حدود 10 دقيقه ديگر برگشت و به ما گفت آنجا كه شما گفتيد هيچكس نبود. ما هيچيك ته دلمان باور نكرديم كه او حتي ده متر هم از ما دور شده باشد ولي كسي به رويش نياورد. سعيد گفت ديگر به خدماتش نياز ندارد و گفت كه در همان سوراخ بماند.

پیدا شدن سعید تاجیک

memorial — Sun, 08 Nov 2009 15:01:18 GMT

سلام

امروز پس از 23 سال تونستم یک دوست عزیز رو پیدا کنم واو کسی نیست جز شیر جبهه های جنگ یعنی سعید تاجیک.در مطالب قبلی واخیر خیلی از او یاد کردم. بعدا بیشتر توضیح می دم

خاطرات جنگ - سال 1365- عملیات کربلای 5(مرحله دوم-بهمن ماه)

memorial — Fri, 06 Nov 2009 18:48:18 GMT

خلاصه آن بعد از ظهر كذايي در آن منطقه قبل از شلمچه كمي پرسه زديم. شب شام دادند و سر پايي خورديم. كم خورديم كه هنگام عمليات دچار بيرون روي نشويم. چند قرص ضد اسهال هم انداختيم بالا(قرص دیفنوکسیلات)- جيره جنگي هم در كوله پشتي مان داشتيم گفتند برويد در سنگر ها بخوابيد تا صدايتان كنيم. در يك سنگر كه من رفتم بخوابم ابعادش حدود 2 متر در 6 متر بود ارتفاع هم حدود یک متر يا كمتر. نمي دانم چند نفر در اين سنگر جا مي شوند ولي دقيقاً يادم هست كه ازته سنگر چسبيديم به هم و دراز كشيدم تا در ورودي كه كاملاً گلي بود چون قبلاً باران آمده بود ودقيقاً يادم هست كه اگر يكنفر خسته مي شد و در ته سنگر يك تكان مي خورد همه نفرات تا سر سنگر آخ و اوخشان درمي آمد. خلاصه امكان خوابيدن مناسبي نبود ولي فكر مي كنم يك چرت زديم. كه ما را صدا كردند حدود 11 يا 12 شب بود. بيرون آمديم و سوار وانت هايي شديم پشت هر وانت حدود 15 نفر – ماشينها به خط دنبال هم راه افتادند. هيچيك چراغشان روشن نبود و معمولاً شبهاي عمليات غير مهتابي انتخاب مي شد كه دشمن بو نبرد. در آن ظلمات با ماشين هاي بدون نور حركت كرديم. بستن چفيه سفيد و ساعت ووسايل زلم زينبو دار ممنوع است. تمامي وسايل از جمله نارنجكها كه به كمر بسته مي شد و جا خشابي و . . . بطور با بند و. . . به بدن محكم مي شد كه صدا ندهد. ماشينها هم همه گل مالي بودند كه برق نزنند در روز هم استتار باشند. از آن دور دستها نورهاي سفيد بلند مي شد در حاليكه صدايش دقايقي بعد مي آمد. يعني آتش دهانه توپخانه ها يا محلي كه توپ و خماره به زمين مي خورد و آتش آن در تاريكي مطلق منطقه مي پيچيد و ثانيه هايي بعد ما صدا را مي شنيديم. به محض رويت نور ثانيه ها را مي شمرديم (1001-1002-1003-1004-000 ) و سپس عدد بدست آمده يعني تعداد ثانيه ها را در ذهنمان در عدد 330 (سرعت صوت) ضرب مي كرديم و مي فهميديم محل وقوع انفجار ياآتش توپخانه چند متر با ما فاصله دارد ما كه نمي توانستيم متوجه شويم كجا مي رويم ولي مي دانستيم در شلمچه هستيم. رسيديم به يك منطقه كه گفتند مي توانيدپياده شويد. پياده شديم و دقايقي شايد حدود نيم ساعت نشستيم دور هم بچه ها با هم صحبت مي كردند و خاطره مي گفتند. كمك بي سيم چي من در بند سري بود گويا كمي مي ترسيد. البته در دل همه آشوب بود. احساس دل پيچه داشتيم. دل پيچه بخاطر آشوب دل بودو نگراني- اسهال در اينجور مواقع شايع مي شد. نيم ساعت بعددوباره سوار ماشين ها شديم و رفتيم مقداري جلوتر پياده شديم. ديگر صداي ترق و توروق شروع شده بود معلوم بود عده اي به خط زده اند ما هم به خط و دوان دوان دويديم و رفتيم جلو خيلي راه نرفتيم يعني حدود 700،800 متر(شايد) مسير كاملا توسط دشمن به آتش خمپاره بسته شده بود صداي تيربارها كه روي سر ما كار مي كرد مي آمد. بعضي ها نيرو تركش مي خوردند و مي افتادند زمين ما مجبور بوديم سريع رد شويم و برويم جلوتر. از دهانه هاي تعدادي از سلاحهاي دشمن تيرهاي رسام به سمت ما شليك مي شد. تيرهاي رسام قرمز رنگ بودند وقتي شليك مي شدندمثل يك قطار و نوار قرمز دل آسمان را مي شكافتند به سمت ما مي آمدند. در دل احساس ترس و واهمه ايجاد مي كردند. خمپاره ها سفير كشان مي آمدند و وقتي غرش كنان نزديك مي شدند بند دلمان پاره مي شد و خيز مي رفتيم و با هر صداي انفجار آه و ناله اي بلند مي شد و بعضي ها مثل گل پر پر شده و به زمين مي ريختند. مقداري جلوتر پشت يك خاكريز زمينگير شديم با فاصله پخش شديم پشت خاكريز كه هيچ حفاظ و جانپناهي نداشت. در پشت بي سيم غو غايي به پا بود. عده اي كشف صحبت مي كردند- عده اي رمز بي سيم گروهانهاي ديگر هم با هم تداخل مي كرد. بعضاً صداي عربي و عراقيها هم پشت بي سيم ميآمد. سعيدتاجیک كه مسئول گروهان بود بايد يكسره اينطرف و انطرف مي دويد. بقيه بچه ها پشت خاكريز زمينگير بودند. من هم مجبور بودم با سعيد بدوم.بي سيم پشت من بود و پيامها را مي شنيدم و اگر با رمز اسم ما را مي خواندند جواب مي داديم. ولي ماموريت ما تقريباً قرار بود صبح شروع شود لذا خيلي ما را صدا نمي كردند فقط گاهي اوقات بي سيم چي گردان از ما موقعيت را به رمز مي پرسيد و من هم از سعيدتاجیک مي پرسيدم و او مي گفت بگو مثلاً كنار فلان خاكريز يا كانال هستيم. من هم با رمزي كه از اوضاع منطقه بلد بودم و حفظ بودم پاسخي مي دادم. سيفي بي سيم چي فرمانده گردان بود ولي خيلي چيزي يادم نمي آيد از او. در آن اوضاع شلوغ و پلوغ و صداهاي وحشتناك انفجارات خيلي سخت بود كه صداي بي سيم را مفهوم بشنوم. به هر حال يكسره سعيد مي دويد از اين طرف اول حريم ما تا آخر حريم كه حدود 200،300 متري بود يا بيشتر و كمتر. چون تاريك بود و منطقه تماماً چاله چوله بود هي زير پايمان خالي مي شد و زمين مي خورديم. تقريباً مرگ از يادم رفته بود. سعيد تاجیک كه خيلي شجاع بوديكسره مي رفت بالا سر بچه هاي دسته و دلداريشان مي داد و سپس در تاريكي از ديد آنها گم مي شديم. رفت و آمد ما بسيار در دل بچه ها اميد ايجاد مي كرد. زيرا بچه ها با فاصله و يكي دو نفر ي پشت خاكريز بودند و نفرات طرفين خود را نمي ديدند زيرا شايد حدود 10 متر با هم فاصله داشتند يا بيشتر و در صداي انفجار و تير و هيچكس صداي ديگري را نمي شنيد بچه ها از ديدنمان شاد مي شدند من خودم در آن زمان مسئله مرگ را براي خود حل كرده بودم و مي گفتم به هر حال اگر مقدر باشد كه اينجا پايان كارمان باشد تير و تركش به ما مي خورد و مي رويم. تا زماني هم كه مقدر نباشد اتفاقي نمي افتد. راستي كمك بي سيم چي من و همچنين پيك دسته هم همراه ما مي دويدند. پيك وظيفه اش اين بود كه پيغامي را از سعيد بگيرد و به افراد سريعاً برساند يا در صورتيكه مسئولين گروهانها وگردان درخواست اطلاعاتي كردند كه پشت بي سيم نمي شد داد (به علت امنيتي) يا اگر لازم بود بين دو گروهان و دسته دست الحاق داده شود پيك وظيفه داشت اين فواصل را بدود و برود و برگردد. كمك بي سيم چي من هم براي اين بود كه اگر من تركش يا تير خوردم او وظيفه مرا به عهده بگيرد. ناگهان يك خمپاره در نزديكي ما زمين خورد و كمك من تركش خورد. سر و صدايش در آمد. او را كنار چند نفري كه در بالاي خاكريز بودند گذاشتيم. ولي زخمش خيلي عميق نبود

یا امام رضا ادرکنی

memorial — Thu, 29 Oct 2009 14:17:45 GMT

حالات روحي صدام در زمان جنگ تحميلي از زبان شاه حسين اردني

memorial — Thu, 24 Sep 2009 21:31:18 GMT

صدام با افتخار من گفت : "من (صدام) به کمک هيچ کشور عربي براي فتح ايران نياز ندارم، روح سعد بن ابي وقاص در من حلول کرده است و بار ديگر، با اقتدار شکستي تاريخ‌ساز را عليه فارس‌ها آغاز خواهم کرد"..صدام پس از حمله به کويت به او گفته بود که به اين دليل از پوشيدن لباس نظامي پس از فتح کويت خودداري کرده که در جنگ با اين کشور، مردي را در برابر خود نمي‌بيند و آنچه باعث شد، او لباس نظامي در جنگ برابر ايران بپوشد، اين بود که با مرداني بسيار آهنين و جنگي رودرو بودم.

صفحات گوناگون حماسه دفاع مقدس ايران، آکنده از برگ‌هاي زريني است از حماسه دلاوري‌هاي رزمندگانی که دشمن را در هشت سال مقاومت و ايثار، همواره به انفعال افکنده و آنان را وادار کردند تا به درماندگي خود اعتراف نمايند.

به گزارش خبرنگار «تابناك»، با سقوط خفت بار صدام و افشاي هزاران زاويه پنهان و آشکار رخدادهاي جنگ تحميلي، آنچه امروز ديده مي‌شود و در برابر چشم جهانيان قرار گرفته است، اقرار دشمنان به توانايي‌هاي مردان مردي است که دوره‌هاي عالي جنگ را پشت سر نگذاشته، همه پيش‌بيني‌ها و محاسبات دشمنان را باطل کرده و حماسه‌اي سترگ از خود و ملتي سرافراز به جاي گذاشتند.

دکتر "الجنابي"، محقق عراقي در گفت‌وگو با «تابناک»، بخش‌هاي ناگفته و جديدي از واقعيات جنگ تحميلي هشت ساله صدام علیه ایران را بيان کرد.

"الجنابی" در آغاز این گفتگو گفت: شاه حسين اردني، همواره در تلاش بود، پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران، خود را در کنار رژيم بعثي صدام قرار دهد. او که پيش از انقلاب اسلامي از شاه ايران کمک‌هاي نقدي و غير نقدي دريافت مي‌کرد، در آن شرایط براي اداره امور کشور خود، دست نياز به سوي صدام دراز کرد.

تصوير معروف کشيدن توپ توسط وي و صدام عليه مواضع رزمندگان و شهرهاي بي‌دفاع ايران، يادآور يکي از اين خوش‌خدمتي‌ها در برابر صدام و دلار‌هاي نفتي عراق بود.

به گفته "الجنابی"، شاه حسين در بيان آغاز جنگ تحميلي مي‌گويد،صدام با افتخار، تلفني به من گفت : "من (صدام) به کمک هيچ کشور عربي براي فتح ايران نياز ندارم".

او به حسين اردني گفته بود:" روح سعد بن ابي وقاص در من حلول کرده است و بار ديگر، با اقتدار شکستي تاريخ‌ساز را عليه فارس‌ها آغاز خواهم کرد."

این پژوهشگر عراقی در ادامه افزود: حسين اردني همچنین يادآور شده است که صدام از هر گونه توهين به ملت بزرگ ايران دوري نمي‌کرد و همواره در ديدارهايش با وي و سران خود فروخته عرب به اين مسايل اشاره مي‌کرد.

در بخش‌هاي ديگري از اين ناگفته‌هاي دوران جنگ تحميلي، وي نقل مي‌کند که، صدام پس از روبه‌رو شدن با نيروهاي ايراني در آغاز جنگ تحميلي از مقاومت سنگين آنها در تعجب بوده و در نخستين ديداري که صدام با پادشاه اردن در بغداد داشته است، به حسين اردني گفته است،" در محاسباتش دچار اشتباه شده، اما مي‌کوشد آنها را رفع کند".

وي با اشاره به اين که صدام از ضربات کوبنده نيروي هوايي ايران، دچار شگفتي شده، صدام را چهار هفته پس از آغاز جنگ بسيار ملتهب و نگران ديده است.

پادشاه وقت اردن در بخش دیگری از خاطراتش گفته است : "اين وضعيت صدام با يک سال پس از جنگ تحميلي و با آغاز حملات ايراني‌ها بيشتر شد، به گونه‌اي که در این مدت، بيش از 65 درصد نيروي هوايي عراق نابود شده و در نبرد در دريا، توان عراق کاملا از بين رفته بود. همچنين صادرات نفت اين کشور، دچار مشکل شديدی بود و او از من خواست که بندر عقبه اردن را براي صادرات نفت و واردات سلاح و کالا به عراق در اختيار حکومت وي گذارم."

حسين اردني در بيان حالات صدام در جريان عمليات کربلاي 5 مي‌نويسد: "هجوم ايراني‌ها براي گرفتن بصره، صدام را به شدت پريشان کرده بود، به گونه‌اي که او براي نخستين بار پس از آغاز جنگ تحميلي از عراق بيرون رفت و چند ساعتي را در نشست اضطراري سران عرب که براي اين عمليات تشکيل شده بود، در «فاس» مراکش گذراند. در اين باره بايد گفت، اضطراب وي به اندازه‌اي بود که من و حسني مبارک، به ديدارش در بغداد رفتيم؛ او شکست سنگيني در کنار شهر بصره خورده بود.

صدام به ما گفت که خود براي کنترل عمليات به بصره رفته است. ايراني‌ها به اندازه‌اي سريع عمل کرده بودند که همه خطوط پدافندي شکسته شده بود. او در آنجا مجبور به اين اعتراف شده بود که اکنون نه تنها گلوي حکومتش بلکه گلوي حکومت بسياري از کشورهاي عربي به دست ايرانيان به شدت فشرده شده است."

"الجنابی" به نقل از شاه حسین می گوید: در آنجا حسنی مبارک از وعده ارسال سلاح و نيرو و کمک‌هاي نظامي ارتش مصر در عمل به صدام خبر داد و من نيز سه گردان پشتيباني را به همراه مهمات کافي در اختيار ارتش عراق گذاشتم و اينها همه در حالي بود که خود شاه حسين نيز به آن اعتراف و آن را به صدام گوشزد مي‌کند که نگران پيروز‌ي‌هاي ايرانيان است.

وی افزود: و به اين ترتيب، صدام از همراهي شاه حسين بسيار سپاسگزاري و از اين که اردن با همه امکانات در کنار او و حکومتش است، قدرداني مي‌کند و مي‌گويد که پس از جنگ جبران خواهد کرد و ادامه داده بود که به نظر من، از هر گونه سلاحي براي پيشروي به ايرانيان بهره برده است. به علاوه حسين اردني با کوله‌باري از نوکري استعمار اين جهان را ترک کرد.

نکته ديگر آن که صدام، خصوصي به او گفته بود ايرانيان مرگ را همچون آهن‌هاي ذوب شده در دستان خود نرم مي‌کنند و با چشم پوشي از جان خود، آگاهانه به استقبال مرگ رفته و مواضع ما را مورد تهاجم قرار مي‌دهند.

به اين ترتيب، پايان جنگ براي صدام به قول شاه حسين يک تولد دوباره بوده که وي را با آرامش بر حکومت خونريزش مستولي کرده است.

دکتر "الجنابي" مي‌افزايد: اسناد بسيار بي‌شماري از خيانت‌هاي شاه حسين به ملت عراق و همکاري وي با صدام و جنايت عليه ايران اسلامي موجود است که بسياري از آنها در کتابخانه ملي و سلطنتي اردن و در آرشيو سلطنتي اين کشور موجود است. وي خيانت را تا به آنجا رسانده بود که زمينه انتقال منافقين از خاک اردن را فراهم کرده بود.

گفتني است، صدام براي نخستين بار پس از حمله به کويت تلفني به شاه حسين گفته بود که به اين دليل پوشيدن لباس نظامي پس از فتح کويت خودداري کرده که در جنگ با اين کشور، مردي را در برابر خود نمي‌بيند و آنچه باعث شد، او لباس نظامي در جنگ برابر ايران بپوشد، اين بود که وي با مرداني بسيار آهنين و جنگي رودرو بود.

هفته دفاع مقدس گرامی باد

memorial — Thu, 24 Sep 2009 20:05:30 GMT